Założona polityka cenowa w studium wykonalności

Określając politykę cenową w studium wykonalności, należy podać opis aktualnej i przyszłej polityki cenowej, a konkretnie:

  • wysokość opłat za korzystanie z obiektu,
  • sposób ustalania i kalkulacji cen,
  • określenie ceny zapewniającej samofinansowanie i płynność podmiotu zarządzającego i eksploatującego obiekt,
  • amortyzację,
  • informacje o ewentualnych dopłatach z samorządu,
  • i tym podobne.

Dla okresu prognozowanego realizacji projektu, należy dokonać kalkulacji dla wariantu bezinwestycyjnego, na podstawie danych historycznych z uwzględnieniem ewentualnych dopłat samorządu

Autor zdjęcia: JD Hancock

Dla okresu prognozowanego realizacji projektu, należy dokonać kalkulacji dla wariantu bezinwestycyjnego, na podstawie danych historycznych z uwzględnieniem ewentualnych dopłat samorządu. Wariant bezinwestycyjny może również przedstawiać prognozę zmian parametrów inwestycji na przykład w wyniku dekapitalizacji danego majątku. Wtedy przeprowadzana inwestycja będzie miała na celu zapobieganie takiej dekapitalizacji. W przypadku, gdy będzie miała miejsce budowa nowego obiektu infrastruktury, w wariancie bezinwestycyjnym opłaty będą równe wówczas zeru.

Polityka cenowa po realizacji przedsięwzięcia

Bardzo istotnym jest, by określić planowaną politykę cenową po realizacji danego przedsięwzięcia. Obejmować to powinno:

  • wysokość opłat za korzystanie z tego obiektu,
  • opis sposobu ich ustalania i kalkulacji.

Opłaty pobierane po realizacji projektu muszą zapewniać samofinansowanie podmiotu zarządzającego i eksploatującego obiekt. Należy, zatem zaprezentować różnicę w poziomie opłat wywołaną realizacją zamierzonego przedsięwzięcia, czyli różnicę pomiędzy opłatami skalkulowanymi dla wariantu inwestycyjnego i wariantu bezinwestycyjnego. Co istotne – dla obu wariantów muszą zostać zachowane jednolite zasady kalkulacji opłat jednostkowych.